جايي که گفتگوي ما در آن شکل گرفت، دفتر کار و محل تمرين اعضاي گروه بود و ديوارها سرشار حس موسيقي بودند و هريک چند ساز را در برگرفته بودند؛ از سيتار هندي و کرنا و کمانچه تا کمان حلاجي و دهل و دمام. اين حس ما را وادار کرد بي آن که به حاشيه بپردازيم ، وارد متن موسيقي شويم و گفتگويمان کم کم بر محور ناب موسيقي شکل گرفت حاصل همنشيني ما با استاد حسين عليزاده را مي خوانيد:

حسهاي شاعرانه و الهام قوي در موسيقي ايراني، شايد برجسته تر از موسيقي در فرهنگهاي ديگر باشد و اين احتمالا به آن دليل است که بداهه نوازي شکل بديع و در عين حال کهني از موسيقي ايراني به شمار مي آيد. اين حسها بويژه در آثار شما شکل خاصي دارند که در آثاري چون ترکمن، پايکوبي، کنسرت همايون، نوا يا حتي بداهه نوازي سلانه جلوه گر شده، سرچشمه اين حسهاي شاعرانه در شما کجاست؟

موسيقي و کلا هنر داراي معنايي است فراتر از آنچه انسان دارد وقتي مي گوييد چشم، ذهن به تجسم آن مي پردازد و مي دانيد که ...